Jak to się zaczęło...
Pasję do koni zaszczepiła we mnie mama, która sama jeździła rekreacyjnie. To właśnie dzięki niej od najmłodszych lat poznawałam wyjątkowy świat jeździectwa, bliskości ze zwierzętami i czasu spędzanego w stajni. Jako nastolatka rozwijałam swoje zainteresowania w żeńskim harcerskim szwadronie kawalerii. Był to ważny okres, który nauczył mnie odpowiedzialności, systematyczności, pracy zespołowej oraz szacunku do koni. Z czasem proza życia sprawiła jednak, że mój kontakt z końmi został przerwany. Mimo to ta pasja nigdy całkowicie nie zniknęła. Po ponad 10 latach przerwy wróciłam do jeździectwa — tym razem dużo bardziej świadomie, z większym spokojem, uważnością i szacunkiem dla konia oraz własnych możliwości.
a potem nie było już odwrotu
Po powrocie do jeździectwa, dzięki trenerce Marice Koczoń, poznałam Żorża. Od pierwszych chwil skradł moje serce i szybko stał się moim oczkiem w głowie. W pakiecie z koniem było jednak RAO, czyli nawracającą obturacja dróg oddechowych. Zaczęłam więc szukać sposobów, aby jak najlepiej mu pomóc — zadbać o odpowiednie warunki, komfort i wsparcie, których potrzebuje każdego dnia.
Zmagając się z astmą u konia uświadomiłam sobie jak ogromny wpływ na codzienne funkcjonowanie ma swobodne oddychanie. To właśnie wtedy jeszcze mocniej zrozumiałam, że samopoczucie konia bezpośrednio wpływa również na moje własne. Dyskomfort, problemy oddechowe czy gorsza kondycja budzą we mnie niepokój i przypominają, jak ważna jest uważna obserwacja, profilaktyka oraz odpowiednia opieka. Zdrowie konia nie jest dla mnie jedynie kwestią treningu czy wyników — to fundament naszej relacji, wzajemnego zaufania i wspólnego dobrostanu. Właśnie w taki sposób trafiłam na haloterapię, która przyniosła realną ulgę zarówno koniowi, jak i mi w codziennej opiece nad nim.